“Her şeyi Allah’ın tesbih ettiğini görmez misin? Göklerde ve yerde bulunanlar, kuşlar, saf saf olmuş her biri, hepsi Allah’ı tesbih eder. Her biri duasını ve tesbihini bilmiştir. Allah onların ne yaptıklarını bilir.”
(Nûr, 24/41)
Taş…
Soğuk, sessiz, sert…
Ama ayet der ki: “Onu tesbih etmeyen hiçbir şey yoktur.”
Öyleyse taş bile “Allah” der.
Ve insan, bu taşın sessizliğine aldanır. Onu cansız zanneder. Ama tasavvuf, tam burada girer devreye. Der ki:
“Senin duymadığın, varlığın suskunluğu değil; senin kalbindeki uğultudur.”
Hira Dağı Konuşmuştu
O taşların, dağların dilsiz olmadığına ilk örnek, Resûl-i Ekrem’in hayatındadır.
Efendimiz (s.a.v.) şöyle buyurur:
“Ben Mekke’de bir taş bilirim, risaletimden önce bana selam verirdi.” (Tirmizî, Menâkıb, 6)
Bu söz, Kur’an’ın sessiz dediğimiz varlıkları nasıl dile getirdiğinin canlı bir örneğidir.
Hira Dağı…
O dağın koynunda gelen vahiy…
Ve Hira, bir dağdan daha fazlasıdır artık. Secde hâlinde bir mekândır.
Dağların Tesbihi
Kur’an’da bir peygamberin ismiyle beraber dağlar zikredilir:
“Ey dağlar ve kuşlar! Davud’la birlikte tesbih edin.” (Sebe’, 34/10)
Dağlara “tesbih edin” denmiş. Emir var.
Dağlar tesbih etmiş. Teslim var.
Peki ya insan?
Tasavvufî mektepte dağ, sükûtun sembolüdür. Sufiler der ki:
“Dağ gibi susmak da bir zikirdir.”
Menkıbe: Zikreden Taşlar
Bayezid-i Bistâmî Hazretleri, bir gün çölde yürürken, ayağına bir taş takılır. Düşerken, taşın ağladığını işitir. Taş şöyle der:
“Ben bu çölde yıllardır Allah’ı tesbih ediyorum. Senden başkası bana hiç çarpmadı.”
Şeyh ağlar. Secdeye kapanır. Ve şöyle der:
“Ey taş! Sen ki Allah’ı zikrediyorsun da ben niçin susayım? Benim suskunluğum, senin sükûtun kadar tesirli değil.”
Toprak ve Su: Sessiz Zâkirler
Toprak, her gün binlerce canı taşır. İçine gömer, yeşertir, sabreder.
Sabırla ve tevazu ile Allah’ı zikreder.
Ve su…
Akar, çağlar, temizler…
Her damlasında “Rahmet” vardır.
Sufiler, suya bakarken abdest almazdan evvel, şöyle der:
“Bu su, Allah’ın ismidir. Çünkü onunla hayat verilir.”
Susan Taşlar, Konuşan Kalpler
Ey gönül ehli…
Taşların, dağların zikirde olduğu bir âlemde,
Senin gafletin neyle izah edilir?
Dağ, zikriyle vakur olur.
Toprak, zikriyle sabırlı.
Su, zikriyle rahmetli…
Sen hangi zikre dâhilsin?
Eğer kalbin zikirle dirilirse,
Taşlar sana selam verir, dağlar sırlarını açar.
Dua ile Sonlandıralım:
Yâ Rahmân, Yâ Gaffâr!
Yerdeki her taş, dağdaki her kaya,
Sende secdedeyken biz nasıl gaflette kalırız?Yüce dağlar zikrini artırırken,
Kalbimiz nasıl bu kadar kuruyup susar?Kalbimize zikir ver,
Gözümüze ibret ver,
Kulağımıza tesbihi duyur.Taş gibi sert kalbimizi,
Suyun yumuşaklığıyla erit.
Toprak gibi sabırlı,
Dağ gibi sadık,
Su gibi temiz bir kul eyle bizi.Taşlar bile Allah derken,
Biz susmayalım.Zikri öylesine sevdir ki bize,
Her adımımızda “Allah” desin dilimiz,
Her nefesimizde “Subhânallah” desin kalbimiz.Âmin, yâ Arhamerrahimîn.
