Kur’an-ı Kerim’in en derinlikli ayetlerinden biri, Sad Suresi’nin 18. ayetinde karşımıza çıkar:
“Dağları onun emrine verdik ki, akşam sabah onunla beraber tesbih ederlerdi.”
Bu ifade yalnızca bir peygamber mucizesini değil, aynı zamanda kainatla insan arasında kurulan derin bir manevî ahengi de anlatır. Bugünün insanı için bu ayeti anlamak, sadece tarihî bir mucizeye hayret etmekten öte, varlıkla birlikte Allah’a yönelme şuurunu kuşanmak demektir.
Bir Peygamberin Tesbihine Katılan Dağlar ve Kuşlar
Hz. Davud (a.s.), hem bir peygamber hem de adil bir hükümdardı. Lakin onu asıl farklı kılan, kalbinin derinliklerinden gelen tesbihatıdır. Allah Teâlâ, onun yüce sadâsına öyle bir bereket vermiştir ki, dağlar onunla birlikte tesbih etmiş, kuşlar onun sesine katılmıştır.
Bu bir mecaz mıdır, yoksa hakiki bir mucize midir?
Kur’an, bu konuda birçok yerde benzer anlatımlarda bulunur. Sebe Suresi 10. ayette de aynı olay zikredilir:
“Ey dağlar! Onunla beraber tesbih edin. Ey kuşlar! Siz de…”
Birçok müfessire göre bu ifadeler zahiri anlamında mucizedir: Dağlar gerçekten Hz. Davud’un sesine karşılık verir, kuşlar sesleriyle ona eşlik ederdi. Bu bir tecellîdir; doğanın, Allah’ın Peygamberinin As sesine itaat edişidir. Lakin bazı yorumlara göre bu anlatım, kainattaki her şeyin lisan-ı hâl ile Allah’ı tesbih ettiğine bir işarettir. Hz. Davud’un tesbihatı bu evrensel zikri belirginleştirmiş, onu görünür kılmıştır.
Yankılarla Yükselen Zikir
Risale-i Nur’da Bediüzzaman Hazretleri, bu ayeti yorumlarken dikkat çeken bir misal verir:
Bir insan bir dağın önünde “Elhamdülillah” dese, dağ bunu yankıyla tekrar eder. Bu, doğanın aks-i sadaya (yankıya) olan istidadıdır. Ancak Hz. Davud’da bu potansiyel, mucizevî bir seviyeye çıkarılmıştır. Dağlar artık sadece yankı vermez, şuurlu bir itaat içinde zikir halkasına dahil olur. Kuşlar onun çevresinde saf tutar, seslerini onun sedasına uyarlar.
Bu sahne, sadece bir mucize değil; aynı zamanda sanatla zikrin, sesle secdenin birleştiği bir manzara gibidir.
Bugün Bize Ne Söyler?
Bu ayeti sadece geçmişteki bir mucize olarak okumak eksik kalır. Bu âyet bize bugün de şu üç şeyi fısıldar:
- Varlık Allah’ı tesbih eder. Ağaçların yaprakları, dağların duruşu, kuşların kanat çırpışı… Hepsi Allah’ı kendi dilleriyle anar.
- İnsan bu zikre önderlik edebilir. Hz. Davud gibi kalbinden gelen tesbihat, etrafındaki varlıkları da harekete geçirebilir.
- Doğayla zikir uyumu mümkündür. Doğa ile çatışan değil, doğa ile birlikte Allah’a yönelen bir kul olmanın sırrı burada gizlidir.
Zikir Bir Diriliştir
Hz. Davud’un sesi sadece bir melodi değil, bir manevî titreşimdir. Bu titreşim, dağları kıpırdatır, kuşları harekete geçirir, tabiatı vecde getirir. Zikir bir diriliştir. Kalbin Allah’la dolmasıdır. Öyle bir dolu gönül ki, sesine dağlar bile amin der.
Belki biz Hz. Davud gibi bir mucizeye sahip değiliz. Ama onun yaptığı gibi, samimi bir yönelişle Allah’a seslenebiliriz. Belki bizim zikrimize dağlar eşlik etmeyecek, ama kalbimizdeki taşlaşmış duygular çözülmeye başlayacak.
Son Söz: Tabiat Sizi Dinliyor Olabilir
Zikir, yalnızca tesbih taneleriyle çekilen kuru sözler değildir. O, kalbin Allah’a yönelişidir. Ve bu yöneliş, bazen bir kuşun ötüşüne, bazen dağın yankısına sirayet edebilir. Kim bilir, belki bir gün siz de dağın yamacında durup “Elhamdülillah” dediğinizde, sadece sesiniz değil, kalbinizin titreşimi de yankılanır.
O zaman siz de Hz. Davud gibi bir zikir halkasının merkezinde olursunuz. Belki gök gürültüsü de sizinle birlikte tesbih eder…
