Seçmen Tercihleri Üzerine Derinlemesine Bir Analiz: Siyasi Kriz ve Arzuların Sırları
Son günlerde, “Bu rakamlar gerçek mi?” başlıklı bir yazı kaleme aldım ve bu yazıda dikkat çeken bazı anket sonuçlarından bahsetmek istiyorum. Anketlerde görülen ilginç sonuçlar, seçmenlerin siyasi tercihlerinin ardında yatan karmaşık dinamikleri açığa çıkarıyor. Öyle görünüyor ki seçmenler tüm partileri bir kenara bırakarak, sahip olabilecekleri potansiyel alternatifleri göz önünde bulunduruyor. Bunun sonucunda ise, %35 civarında bir oy vermeme veya geçersiz oy verme eğilimi dikkat çekiyor.
Söz konusu sorun, belirli siyasi partilerin oy kaybetmesi değil, seçmenin genel olarak siyaset kurumuna duyduğu güvenin ciddi şekilde sarsılmasıdır. Bu durum, mevcut siyasi pratiğin ötesine geçerek daha derin bir toplumsal sorgulamaya neden olabilir.
Bununla birlikte, söz konusu anketlerde iktidar partisinin, fon skandalı gibi sorunlara rağmen sahip olduğu oy oranları da dikkat çekici. Örneğin, AREA araştırmasının sonuçlarına göre; kararsızların ve iktidar partisinin oy oranı %23,5 olarak belirlenmişken, YENİ Parti %17,9 ile ikinci sırada yer alıyor. MetroPOLL ve Özdemir Araştırma gibi diğer anketlerde de kararsızlar ve geçersiz oy vermeyi düşündüğünü söyleyenlerin oranı %24 civarındayken, iktidar partisinin oy oranı %23, YENİ Parti’nin %18,1 ve İYİ Parti’nin %8,1 seviyelerinde.
Ayrıca, SONAR’ın yaptığı araştırma, kararsızların oranını %33,1 olarak tespit ediyor. Bu bağlamda iktidar partisinin her anketten birinci olarak çıkması, ilginç bir çelişki yaratıyor. ASAL Araştırma’nın “Muhalefet ülkeyi yönetebilir mi?” sorusuna katılımcıların yalnızca %34,5’inin “evet” demesi, muhalefete olan güvenin sarsıldığını gösteriyor.
Bütün bu rakamları bir araya getirdiğimizde, iktidar partisi derin ekonomik krizlere rağmen hala en yüksek oy oranını koruyor. Diğer taraftan, muhalefetin ülkeyi yönetebileceğine dair inanç düşük seviyelerde ve aynı zamanda seçimi protesto edecek ya da oy kullanmayacak olan seçmen oranı da oldukça yüksek.
Bu noktada, seçmenin ne istediği ve mevcut sistem içinde ne kadar rahatsız olduğu gibi sorular gündeme geliyor. Seçmenlerin arzuları gerçekten bilinçli tercihlerden mi doğuyor, yoksa mevcut sosyal yapının sağladığı konforu koruma isteğinden mi kaynaklanıyor?
Gilles Deleuze ve Félix Guattari’nin “Anti-Ödipus: Kapitalizm ve Şizofreni” isimli eserindeki düşünceler, insanların kendi üzerlerinde tahakküm eden sistemlere karşı bir arzu geliştirebileceğini öne sürüyor. İktidar yalnızca dışsal bir baskıyla değil, aynı zamanda arzularımızı şekillendirerek de işleyebiliyor.
Michael Foucault’nun vurguladığı gibi, bireyler baskıcı sistemlere karşı çıkarken kendi yaşamlarında otoriter alışkanlıklarını yeniden üretebilirler. Bu da bizi, arzularımızın nasıl oluştuğunu ve bizi nasıl şekillendirdiğini sorgulamaya yönlendiriyor. Özgür hissettiğimizde, gerçekten özgür olup olmadığımızı düşünmemiz gerekiyor. Aldous Huxley’in “Cesur Yeni Dünya”da belirttiği gibi, bireyler baskı altında değil, konfor içinde denetim altında kalabiliyorlar.
Özetlemek gerekirse, seçmenlerin arzuları ve tercihleri karmaşık bir dinamiğe dayanıyor. Mevcut siyasi sistemdeki memnuniyetsizlik, belki de sadece değişimin değil, aynı zamanda arzularımızı sorgulamanın da bir gerekliliğine işaret ediyor. Bu bağlamda, toplumsal bir değişim için bireylerin kendi içindeki otoriteleri ve arzuları sorgulamaları büyük önem taşıyor.
